Afgelopen vrijdag. Een nieuwe leerling zou bijna komen. Een meisje van 7 jaar. Ze zou me voor de allereerste keer zien. Met haar moeder had ik al diverse keren gemaild en ik had er al uitgebreid mee gesproken.
Een warm welkom. Een fijne, zachte, vriendelijke ontmoeting, dat is wat ik natuurlijk voor het meisje wil. Een kind op het gemak stellen.
Snel, zonder koffie, ging ik weg van mijn zorgklant om thuis nog tijd te hebben. Allemaal spullen moesten nog weggebracht/weggemoffeld worden, want ik zit nog in een renovatie van mijn huis. Ik vroeg thuis nog snel hulp met stofzuigen. Tafels nog onder stof van schuurwerk en eigen veroorzaakte ophoping. Het was koud binnen, want er stonden nog kiepramen open van nog een keer afgelakt worden die dag. (Dat aflakken hoorde ik 1 minuut vóór vertrek naar mijn zorgklant.) Haast haast.
Dat haasten doe ik trouwens zo goed als niet (meer), maar het liep nu zo. Ik had nog overwogen om die eerste les te verzetten, maar dat had ik de week ervoor ook al gedaan en dat wilde ik niet weer doen.
Een zeer vermoeiende renovatie liet mij nog snel camouflagestick pakken en een spiegeltje om enige vermoeienissen weg te werken. Ik moet gauw vragen of de ramen dicht mogen, schoot het terwijl door mijn hoofd. Ik deed de voordeur met een stevige zwiep open en keek een eindje verder weg in de hoop iemand te zien om het te vragen.
Ik slaakte een enorme harde gil en schrok me helemaal dood want onverwacht stond daar voor de deur een klein meisje met haar moeder mij aan te kijken.
De eerste ontmoeting als 7-jarige met die lieve, zachte, relaxte juf Annette voor de allereerste les. Om nooit te vergeten….
😅
* Annette